[07.08.2026 14:31] Ehtirosli hikoyalar: Boʻysunish sabogʻi
7-bob
Qoʻngʻiroqning soʻnggi ovozi oʻchdi va sinf xonasi jonlandi — stullarning gʻijirlashi, ryukzaklarning shishirlashi, ovozlar shovqini. Oʻquvchilar eshik oldida bir-birlarini turtib, chiqib ketishga oshiqishardi. Dilnoza stoli ortida turar, barmoqlari stol chetini shunchalik qattiq qisardiki, boʻgʻimlari oqarib ketgandi. Yubkasi yana tushirilgan, tizzalari jipslashgan edi. U hech kimga qaramasdi.
Sanjar shoshilmasdi. U oxirgi oʻquvchilar chiqib ketishini kutdi, soʻng goʻyo uni ushlab turgan yagona narsa shu ruchkadek ushlab oʻtirgan Bahromga oʻgirildi.
— Xo’sh, qanday? — Sanjar lablarini burib gʻalati tirjaydi. — Yoqdimi?
Bahrom koʻzlarini pirpiratdi. Uning boʻyni quloqlaridan yoqasigacha qizarib ketdi.
— Nima... sen...
— Koʻrding, a — Sanjar Dilnozaning stoli tomonga bosh silkidi. — Yubka ostida nima borligini koʻrding. Buyurishim bilan qanday oyoqlarini kerganini koʻrding. — U yaqinroq egilib, ovozini pasaytirdi. — Bu shunchaki boshlanishi edi, ogʻayni. Bugungi qoʻshimcha darsni kuzatib tur. Faqat o’zingni ko’rsatib qo’yma.
Bahrom ogʻzini ochdi, yopdi. Uning nigohi stol ustidagi qogʻozlarni saralayotgandek koʻrsatayotgan Dilnozaga sirgʻaldi. Uning qoʻllari titrayotgan edi.
— Nimaga? — amallab aytdi Bahrom.
— Keyin bilasan. — Sanjar oʻrnidan turib, ryukzakni yelkasiga tashladi. — Faqat telefoningni unutma. Toʻliq quvvatlab ol.
Sanjar eshik tomonga yurdi va Dilnozaga qaramay, uning yonidan oʻtib ketdi. Oʻqituvchi uning ortidan qotib qolgan nigohi bilan kuzatib qoldi. Bahrom sekin narsalarini yigʻdi, barmoqlari boʻysunmas, ryukzak zamogʻi ikkita urinishdan soʻng ochildi.
Qo’shimcha dars payti sinf xonasi boʻsh, koridorlar allaqachon tinchigandi. Burchakdagi devor soati soniyalarni oʻlchardi — tik, tik, tik — Dilnoza stol ustiga darsliklarni joylashtirayotganda bu yagona tovush edi. U kiyimini oʻzgartirgandi, lekin unchalik emas: boshqa kofta, oʻsha yubka, kiyim ostida oʻsha qora chulkilar. 
Eshik gʻijirladi. Sanjar kirib keldi. Dilnoza uning yelka tasmasini hayajon bilan toʻgʻrilayotganini, uning nigohidan qochayotganini payqadi.
— Oʻtir, — u partalarga bosh silkidi. — Kechagi dars mavzusini davom ettiramiz. «Oʻlik jonlar», doston kompozitsiyasi.
Sanjar oʻtirdi, stul suyanchigʻiga suyandi. Bahrom ham eshik ortidan yashirincha kelib joy egallab bo’lgandi.
— Boshlaymiz, — Dilnoza oʻrnidan turdi, boʻrni oldi va doska yoniga keldi. — Gogol dostonni shunday prinsipda quradi...
Uning ovozi bosiq, mashq qilingan. Boʻr doskada gʻijirlab, sxemani chizardi: «1-tom — kelish → uchrashuvlar → oʻlik jonlar». Baland derazalardan tushayotgan kuz nurlari uning ortiga, kofta ostidagi umurtqasining tik chizigʻiga tushardi.
Sanjar bir daqiqa eshitdi. Ikki daqiqa eshitdi. Soʻng sekin oʻz joyidan turdi. Bahrom hayajonlanishni boshladi, Sanjar Bahrom ko’rib, choʻntakdagi telefonga bosh silkidi. Bahrom tushundi — telefonni chiqardi, ovozsiz rejimga qoʻydi, kamerani ochdi.
Sanjar sekin Dilnozaning ortidan ovozsiz yurib keldi. Dilnoza unga orti bilan turar, doskaga yozayotgandi. Boʻr urilardi. Soat tiqillardi.
Uning qoʻli oʻqituvchining ko’tini qattiq qisib toʻxtadi.
Dilnoza butun tanasi bilan choʻchib tushdi — boʻr doskani tirnab, uzuk liniya qoldirdi. U keskin oʻgirildi, uning kaftini itarib yubordi.
— Menga tegma! — uning ovozi shivirga aylandi.
Sanjar chekinmadi. U yarim qadam masofada turardi va Dilnoza nigohini pastga tushirdi — shimining oldi taranglashgan, mato tik turardi. U koʻzlarini olib qochdi.
— Koʻryapsizmi? — u pastga bosh silkidi. — Shunchalik qotganki, ogʻriyapti. Nima qilay, ustoz? Gaplaringiz bir qulogʻimdan kirib, boshqasidan chiqib ketyapti.
Dilnoza jagʻini qisdi. U tushunardi. U juda yaxshi tushunardi.
— Yoʻq, — u bir qadam ortga tashlab, soni bilan oʻqituvchi stoliga tiraldi. — Men yoʻq dedim.
Sanjar yelka qisdi. Sekin, shoshilmasdan Jinsi tugmasini yechdi. Zamok— pastga. U Jinsisini ichki kiyimi bilan birga pastga tushirdi va uning qo’tog’i — toʻq rangli, taranglashgan, uchi hoʻl — ozod boʻldi. U oʻqituvchi stoli chetiga oʻtirib, kaftlariga suyandi.
— Unda shunchaki qarab turavering.
[07.08.2026 14:31] Ehtirosli hikoyalar: Dilnoza nigohini eshikka, derazaga, devordagi adiblarning portretlariga qaratdi, goʻyo Pushkin unga yordam bera oladigandek. Keyin yana bir hech kim yo’qligiga ishonch hosil qilmoqchi bo’lib atrofni o’rgandi.
Dilnoza Bahromni koʻrmasdi. U Sanjarga, uning qutog’iga, uning oʻsha jirkanch, ishonchli tabassumli yuziga qaradi.
Soʻng tiz choʻkdi.
Linoleum uning tizzalari ostida qattiq edi. U Sanjarning qutog’ini qoʻliga oldi — barmoqlari bilan ushladi va yuqoriga-pastga harakatlana boshladi.
Sanjar pastga, unga qaradi. Boshini chayqadi.
— Bu yordam bermaydi. Foydasi yo’q, ustoz. Oʻzingiz tushunasiz-ku.
Dilnoza toʻxtadi. Uning qoʻli qotdi. U koʻzlarini koʻtardi — ularda gʻazab, qoʻrquv va nomini aytgisi kelmaydigan uchinchi narsa bor edi.
— Boshqa kiyimimni yechmayman, — pichirladi u.
— Bir marta, — dedi Sanjar. — Bir marta ogʻzingizga olasiz va butun qarz kechiladi. Shveytsariya soati, chulkilar, ichki kiyim — hammasi unutiladi. Keyin — tinch, osoyishta darslaringizga qaytasiz. Hech qanday xabarlar. Eringizga tahdidlar boʻlmaydi.
Dilnoza indamadi. Uning barmoqlari hali ham uning aʼzosini ushlab turardi.
— Bir marta, — takrorladi Sanjar.
Dilnoza koʻzlarini yumdi. Ochdi. Boshini egdi.
Bahrom tasvirga olayotgan edi. Barmoq yozib olish tugmasida, koʻzlar ekranga qadalgan. Oʻqituvchi — uning ustozi — insholar uchun «uch» qoʻygan, unga koʻzoynak ustidan sovuq magʻrurlik bilan qaragan oʻsha ayol — Sanjar qarshisida tiz choʻkib turardi. Uning qoʻli Sanjarning qutog’ida edi. Boshqa qoʻli stol chetini ushlagandi.
Bahrom oʻzining qutog’i djinsi matosiga tiralayotganini, torlik qilayotganini, chakkasida tomir urayotganini his etdi. U sekin shimini yechdi, qo’tog’ini chiqardi va sekin qoʻli bilan harakat qila boshladi. Koʻzlari telefon ekranidan uzilmasdi.
Dilnoza egildi. Uning sochlari biroz tartibsizlanib, bir tolasi yuziga tushgandi. U lablarini Sanjarning qo’tog’ining uchiga yaqinlashtirdi. Toʻxtadi. Oxirgi marta Sanjarga pastdan yuqoriga qaradi.
Soʻng qutoqni ogʻziga oldi.
Avvaliga — yarmini. Uning lablari qutoqni ushladi, yonoqlari tortildi. U boshini sekin, ishonchsiz harakatlantirardi.
Sanjar boshini ortga tashladi. Uning tomogʻidan past, boʻgʻiq tovush chiqdi:
— Oh, blya… ogʻzingiz shunchalik issiqki, ustoz...
Bahrom tezroq harakat qildi. Ekranida — uning oʻqituvchisi tiz choʻkib turar, lablari Sanjarning qo’tog’ida, koʻzlari yumilgan edi.
Dilnoza boshini yanada ichkariroq surdi. Koʻproq og’ziga oldi. Qutoq tiqildi, qayt qilish instinktini ushlab qoldi, lekin toʻxtamadi. Chuqurroq. Dilnozaning burni Sanjarning qorniga tiraldi. U yerda bir soniya ushlanib qoldi, soʻng burni orqali nafas olib ortiga chekindi.
— Baraka toping, — Sanjar qoʻlini uning ensasiga qoʻydi. — Baraka toping, aqlli qiz.
Sanjarning barmoqlari Dilnozaning sochlarini yigʻdi va mushtiga