– yolg‘izlik tugagan, lekin ayb va qo‘rquv qolgan edi, ammo mehr ulardan kuchli edi.
Urush tugadi – 9-may 1945. Qishloqda quvonch, lekin Dilnoza va Sherzod uchun xavotir. Rustam qaytib kelmadi – bedarak ketgan. Dilnoza Sherzodga yig‘lab quchoqladi: “Endi... biz birgamizmi? Yuragim seniki... mening sevgilim...”. Sherzod uni mahkam quchoqlab: “Ha, opa... abadiy... bu urush siri... bizning mehrimiz... seni hech kimga bermayman”. Ular sir saqlashdi – qishloqda oddiy oiladek yashashdi, lekin kechalari ehtiros davom etdi.
Dilnoza Sherzodning ustiga chiqib tebranardi: “Oh... qayni... chuqurroq... yuragim sen bilan to‘ldi... voh... seni sevaman!”. Sherzod orqadan kiritib: “Opa... yor mani... ohhh... mening sevgilim!”. Ular yangi lazzatlarni sinab ko‘rishdi – Dilnoza oddiy narsalarni ishlatib, o‘ynardi: “Qayni... bu bilan birga... mening yolg‘izligimni unutdir...”. Sherzod uni bog‘lab, sekin azobladi – o‘pib, silab, keyin kiritib: “Opa... mening opam... mening ayolim

Davomi bor.....