4-bob
Xonadonning kechki sukunati quloqlarni qomatga keltirar, ammo tinchlantirmay, Dilnozaning boshidagi gʻuvillashni yanada kuchaytirardi. U mehmoxona oʻrtasida turar, joyidan jilolmasdi. Oʻqituvchilar xonasidagi yozuv stoli tortmasida yashiringan soat haqidagi xayol sovuq alanga kabi uni oʻrtardi. Bu shunchaki sovgʻa emas, uni tubga tortayotgan langar edi. Nihoyat, mavhumlikka ortiq chiday olmay, u maktabga qaytishga qaror qildi. Unga shunchaki soatga qarash, uning borligiga ishonch hosil qilish kerak edi, shunda barcha narsani bir yoqlama qilishga yoʻl topardi. U maktabga tezda yetib keldi, poshnalari boʻsh koridorda taraqlab eshitildi. Oʻqituvchilar xonasi qulfida kalitni burayotganida qoʻli titradi. Tortma oson ochildi. Boʻsh. Soat solingan kichik duxoba xalta yoʻq edi. Vahima muzdek toʻlqin boʻlib uning vujudini qopladi. U qogʻozlarni sarosimada surib chiqdi, tortmaning har bir burchagini tekshirdi, stol ostiga qaradi. Hech narsa yoʻq. Soat yoʻqolgan. Uni oʻgʻirlashgan. Yoki… u uni yoʻqotib qoʻydimi? Bu xayol yanada qoʻrqinchliroq edi.
Keyingi kun tuman ichida oʻtgandek boʻldi. Adabiyot boʻyicha qoʻshimcha darsda sinfda faqat ikkovlari qolishdi. Kechki kuz quyoshi parta ustiga uzun soyalar solib turardi, devor soatining tiqqilashi esa quloqni qomatga keltirgudek tuyulardi. Dilnoza bu ruhiy bosimga ortiq bardosh berolmasdi. U Sanjarning stoli yoniga keldi, yuragi juda qattiq urayotgandi.
— Sanjar, — boshladi u va ovozi boʻgʻiq hamda ishonchsiz yangradi. — Men… men sen bilan soat haqida gaplashishim kerak.
U sekin koʻzlarini koʻtardi, ularda ajablanish yoʻq, faqat qandaydir sovuq qiziqish bor edi.
— A? Men ham aynan shu haqda gaplashmoqchi edim— dedi u bosh silkib.- Otamga soatni olmaganingizni aytib qo’ydim. U soatni qaytarishimni xohlayapti.
— Soat… bu yerda yoʻq, — dedi Dilnoza amallab, yuzlari uyatdan qizarib ketayotganini his qilib. — Men ularni topa olmayapman. Uning… narxi qancha?
Sanjar stul suyanchigʻiga suyanib, qoʻllarini koʻksida chalishtirdi. U xuddi uni baholayotgandek tikilib turardi.
— Ikki ming dollar, — dedi u bir maromda, zarracha ikkilanmay.
Dilnoza oyogʻi ostidan yer qochib ketayotganini his qildi. Ikki ming. U pulni topishi uchun bir necha oy ishlashi kerak edi.Bu summa juda ko’p edi. Unda bunday pul yoʻq edi. Hech qachon boʻlmagan. Uning yuzi bu shokni namoyon etayotgan boʻlsa kerak, chunki Sanjarning lablarida tabassum soyasi paydo boʻldi.
— Sizda buncha pul yo’qligini ko’ryapman, — davom etdi u bosiq va xotirjam ovozda. — Koʻp oʻylashga hojat yoʻq, ustoz. Mendai ikki ming dollar bor. Muammoingizni hal qilib berishim mumkin. Faqat bitta shart bilan.
U oldinga egildi, nigohi toʻgʻridan-toʻgʻri va keskin tus aldi.
— Bitta minet, va soat muammosi hal boʻladi. Umrbodga.
Dilnoza bir soniyaga gʻazab va kamsitilishdan qizarib ketdi. Instinkt ustun keldi. Uning qoʻli kuch bilan oldinga otilib, qarsillagan tovush bilan bolaning yuziga tushdi. Sanjarning boshi yon tomonga ogʻdi, lekin  baqirmadi. U sekin avvalgi holatiga qaytdi, kafti bilan qizargan terisini siladi va unga qaradi. Uda gʻazab yoʻq, faqat sovuq, hisob-kitobli sabr bor edi.
— Bekor qildingiz, — dedi u sekin. — Sizni xafa qilmoqchi emasdim. Men shunchaki chiqish yoʻlini taklif qilyapman. Sizda ikki ming dollar yoʻq. Menda esa bor. Bu shunchaki… kelishuv. Siz menga nimadir berasiz, men esa muammoingizni hal qilaman. Hech kim hech narsa bilmaydi. Otam xursand boʻladi. Men xursand boʻlaman. Hamma yutadi.
Dilnoza boshini chayqadi, koʻz yoshlari tomogʻiga tiqildi. U buni qila olmaydi. U buni qilmaydi.
— Yoʻq, — shivirladi u. — Hech qachon.
Sanjar uning oʻjarligidan charchagandek xursindi.
— Yaxshi, yaxshi, — u yarashish ishorasi bilan qoʻllarini koʻtardi. — Qistamayman. Lekin haqiqatga tik qarang. Ikki ming dollar qarzingiz hech qayerga yoʻqolmaydi. Keling, unda bunday qilamiz… — u soʻzlar uning miyasiga yetib borishi uchun tanaffus qildi. — Menga qoʻlingiz bilan yordam bering. Shunchaki qoʻliniz bilan. Men esa… men  besh yuz dollardan kechaman. Qarzingiz birdan kamayadi.
Bu baribir jirkanch edi. Baribir kamsituvchi edi. Lekin bu u avval taklif qilgan narsa emasdi. Bu ikki yomonlikning kichigi edi. Dilnozaning koʻksidagi bosim chidab boʻlmas darajaga yetdi. Bir yarim ming dollar qarz hali ham juda katta, lekin… besh yuz dollar. Bu nimadir degani. Bu imkoniyat edi. U bolaning koʻzlariga qaradi, zarracha rahm-shafqat qidirdi, ammo faqat qatʼiy kutishni koʻrdi. U sekin, zoʻrgʻa bilinarli darajada bosh silkidi.
Sanjar qanoat bilan bosh silkidi. Uning harakatlari sekin va ishonchli edi. U djinsi shimining zamogʻini yechdi, metal tovushi sinfdagi sukunatda quloqni qomatga keltirgudek eshitildi. U tayyor boʻlgan qutog’ini chiqardi. Sanjar oyoqlarini keng ochib stulga oʻtirdi. Dilnoza sovuq linoleum ustiga sekin tiz choʻkdi. Uning titrayotgan barmoqlari uning terisiga tegdi. Kafti ostida tomir urayotganini his qildi. U miyasini oʻchirishga urinib koʻzlarini yumdi va qoʻlini hissiyotlarsiz, mexanik tarzda yuqoriga va pastga harakatlantira boshladi.
— Tezroq, — inqilladi Sanjar. — Shunday, ustoz, tezroq… ha, ana shunday…
Uning soʻzlari Dilnozani kamsitardi, lekin u harakatlarini tezlashtirdi. U bu tezroq tugashini xohlardi. U bu xonadan qochishni, ustidagi bu haqoratni yuvib tashlashni xohlardi. Besh daqiqa abadiyatdek tuyuldi. Uning nafasi uzuq-yuluq boʻlib, qoʻli harakatiga mos ravishda sonlarini harakatlantira boshladi.
— Ha-ha-ha… hozir… — baqirdi Sanjar va tanasi taranglashdi.
Issiq oqim Dilnozaning qoʻliga va yuziga sachrab, barmoqlari va chehrasini bulgʻadi. U yuzida oqayotgan suyuqlikni his qilib qotib qoldi. Sukunat. Faqat uning ogʻir nafasi eshitilardi.
— Dars uchun rahmat, ustozi, — dedi u istehzoli tabassum bilan djinsisini yoparkan.
Dilnoza indamay oʻrnidan turdi, qoʻli hamon oʻsha holatda edi. U Sanjarga oʻlik nigoh bilan tikildi.
— Bu… bu oramizda qoladi, — dedi u, bu oʻtinchi emas, buyruq edi.
— Albatta, — u yelka qisib, sinfdan chiqib ketdi.
Eshik uning ortidan yopildi. Dilnoza boʻsh sinf oʻrtasida yolgʻiz turardi. Koridorda Sanjar devorga suyanib turar, yuzida mamnun tabassum oʻynardi. U qoʻlini kurtkasining choʻntagiga solib, u yerdan ogʻir oltin buyumni chiqardi. Oʻyilgan yozuvli Shveytsariya soati. U chiroq nurida yaltirayotgan siferblatni aylantirib koʻrdi. Kecha kechqurun Dilnoza ketganidan soʻng u shunchaki oʻqituvchilar xonasiga qaytib kelgan, tortmani ochgan va sovgʻasini qaytarib olgandi. Dilnoza shunchalik umidsizlik bilan qidirgan soat. U hozirgina haqqini toʻlagan soat.Davomi bor...
P.S.: Davomi https://t.me/ehtirosli_hikoyalaaaaaar @ehtirosli_hikoyalaaaaaar telegram kanalida