2-bob
Nodir qiya ochiq eshik ortida qotib qoldi, koʻzlarini tirqishga qadadi. Yuragi tomogʻida — qisqa, keskin zarbalar bilan urar, koʻz oldi qorongʻilashib ketardi. Zina maydonchasi odatiy tamaki nimqorongʻiligida gʻarq boʻlgan, kimdir behidan murabbo pishirayotgandek shirinroq hid dimga urilib, nafas olishga xalaqit berardi.
Sattor aka Eʼzoza opaga jipslashib turardi. Uning ogʻir barmoqlari E’zozaning koʻylagiga intildi. Harakatlari sekin, toʻq — goʻyo pishgan anor poʻstini shoshilmasdan, har bir lahzaning mazasini totib shilayotgandek edi. Eʼzoza qoʻllarini tanasi boʻylab tushirgancha turardi. Koʻzlari ochiq edi, lekin devor ortidagi yoʻq nuqtaga tikilgandi. Koʻylak yelkasidan sirgʻalib tushib , silliq terisini  ochib qoʻydi.
Uning ostida oddiy oq byustgalter bor edi — biroz tor bo’lsa-da toʻla koʻkragiga tarang tortilgandi. Qorni yumshoq va tarang edi. Sonlari — tugʻruqdan soʻng keng, ogʻir, anchayin mayinlashib ketgandi.
Sattor aka yarim qadam ortga chekindi. Xira, suvli koʻzlari  tepadan pastga sirgʻaldi va yoʻgʻon lablari choʻzildi. U ularni sekin, qaymoq hidini sezgan mushukdek yaladi.
— Ana shunday, — gʻulduradi u. — Ana shunday, jonim.
Eʼzoza qimirlamasdi. Yuzi toshdek qotgandi. Na uyat, na qoʻrquv — hech narsa yoʻq. Arzon doʻkon vitrinalarida manekenlar shunday turadi: his-tuygʻusiz, irodasiz. Nodir uning sonlari boʻylab mushtlarini qattiq tugganini koʻrdi — boʻgʻimlari oqarib ketgandi — lekin bu yagona harakat edi.
Sattor aka sekin tizzalab choʻkdi. Kamar ustida osilib turgan qorni xamirdek taxlandi va koʻylagi koʻtarilib, siyrak oq sochlar oʻsgan tana qismini ochib qoʻydi. U boshini egib, lablari bilan E’zozaning kindigiga bosdi. Tili — gʻadir-budur, hoʻl edi — kindikni aylanasiga, sekin, idishdan asal yalagandek yaladi. Eʼzoza choʻchib tushdi — tok urgandek bo’ldi — va uning bel qismi devorga urildi. Suvoq terini sovuq qotdirdi va u xuddi devor uni yashira oladigandek unga tiraldi.
Nodir uning qornidan titroq oʻtganini koʻrdi — mushaklar taranglashib, boʻshashdi, goʻyo ichida nimadir agʻdarilib ketgandek. U pastki labini shunchalik qattiq tishladiki, terisi oqarib ketdi.
Sattor aka yuqoriroq koʻtarildi. Lablari kindikdan yuqoriga sirgʻaldi — qorin boʻylab, qovurgʻalar orasidagi botiqlikka, hoʻl iz qoldirib borardi. Har bir oʻpich alohida eshitilardi — hoʻl, hoʻplagan tovush. Byustgalterga yetib kelgach, u matoga yopishdi va emishni boshladi — oq, qalin mato orqali, bir soʻng boshqa soʻrgʻichni lablari bilan ushlab emardi. Mato hoʻl boʻlib, toʻq tus oldi. Uning ogʻir qoʻllari uning sonlariga tushdi, barmoqlari yumshoq teriga botib, pushti tus olayotgan oq izlar qoldirdi.
— Bu... bu mazali, — pichirladi u koʻkragidan uzilmay. — Bu juda mazali. Shunchalik shirin... shunchalik shirinki...
Behad soʻzlar uning ogʻzidan teshib chiqayotgan quvurdagi suvidek oqardi — toʻxtovsiz, uyatsiz. U E’zozaga qanchalik mazali ekanini, qanday yumshoq koʻkraklari borligini, buni qanchalik uzoq kutganini aytardi.
Eʼzoza labini yanada qattiqroq tishladi. Nodir uning iyagi titrayotganini koʻrdi. E’zoza biror tovush chiqarmadi. Lekin tanasi — uning tanasi gapirardi. Byustgalter ostidagi soʻrgʻichlar qotib, ikkita oʻtkir kurtakka aylangandi. Sattor aka buni payqab, past, ichki kulgu bilan kulib yubordi.
Sattor akaning barmoqlari Eʼzozaning ortiga — byustgalter taqichiga intildi. Yoʻgʻon, doʻlaygan barmoqlar ilmoq bilan kuymalandi, tortdi. Eʼzoza devorga tiralib turardi. Taqich boʻshashdi. Byustgalter yelkasidan osilib qoldi va Sattor aka uni bir harakat bilan tushirib yubordi.
Eʼzozaning koʻkraklari ochilib ketdi. Toʻla, ogʻir, oq — quyosh hech qachon tegmagandek oq edi. Soʻrgʻichlari — toʻq, yirik, shishgan. Ular oʻz ogʻirligi ostida yon tomonga yoyildi va bundan yanada kattaroq koʻrinardi. Nodir qoni boshiga urganini his qildi va tishlarini qisib oldi.
Sattor aka xirilladi. Hayvoniydan kelgan boʻgʻiq tovush chiqardi. U E’zozaning koʻkraklariga ikki qoʻli bilan yopishdi — barmoqlari yumshoq oq goʻshtga botdi. U boshini egib, bir soʻrgʻichni ogʻziga oldi. Tili — yoʻgʻon, gʻadir-budur — soʻrgʻich atrofida aylandi va Eʼzoza boshini ortiga tashlab, ensasi bilan devorga urildi.
— Mmm, — degan tovush chiqib ketdi uning tomogʻidan. Sekin, zoʻrgʻa eshitilarli. U darhol labini tishladi.
Sattor aka emardi. Baland, hoʻl tovush bilan emardi. U soʻrgʻichni tishlari bilan tortardi, qoʻyib yuborardi. Soʻng boshqasiga oʻtardi. Soʻlak oq teridan pastga oqib, chiroq nurida yaltirardi.
— Mmm... mmm, — yana ovoz chiqdi Eʼzozadan va u yuzini devorga oʻgirdi.
— Bilaman, — Sattor aka boshini koʻtardi, lablari soʻlakdan yaltirardi. — Bilaman, seni boshqa hech kim ushlamagan. Uzoq vaqtdan beri yolg’izsan. Qara, soʻrgʻichlaring darhol turib ketdii. Rohatlanayotganingni his qilyapman. Aqlli qizcha, oʻzingni menga topshir. Uyalma — bu yerda faqat ikkimiz bormiz.
Eʼzoza indamadi. Soʻng boshini oʻgirmay, tishlari orasidan pichirladi:
— Yoʻq. Men hech narsa his qilmayapman.
Ovozi bir maromda, tekis edi. Lekin Nodir uning soʻrgʻichlari qotib turganini va qornidan toʻlqin oʻtganini koʻrdi.
Sattor aka unga qaradi. U uning yuziga egildi — sekin. U chekinmadi. U lablarini uning lablariga bosdi. Tili — yoʻgʻon, hoʻl — uning lablari orasiga kirdi. Eʼzoza silkindi. Sattor aka bostirib kirdi va uning tili E’zozaning ogʻziga kirdi. Nodir uning tili uning tiliga tekkanini koʻrdi. Eʼzoza boshini burishga urindi, lekin Sattor akaning qoʻli uning ensasidan ushlab turardi. Sattor aka birdan E’zozaning tilini so’rishni boshladi. Shunday qattiq yalab so’rganidan pastda so’lak oqishni boshladi.
Sattor aka undan uzildi. Ularning lablari orasida soʻlak ipi choʻzilib, uzildi. Koʻkraklari — hoʻl, yaltiroq, barmoqlari va tishlaridan qizil izlar qolgan — ogʻir koʻtarilib-tushardi. Yuzi Sattor akaning soʻlagidan hoʻl edi.
— Bu yerda emas, — dedi Sattor aka. — Yotoqxonamga oʻtamiz.
Eʼzoza qimirlamasdi. U qotib turardi. Tirnoqlari kaftiga botgandi.
Sattor aka unga yaqinlashdi. Egilib, uni koʻtarib oldi. Eʼzoza inqilladi. Uning koʻkraklari Sattor akaning yuziga urildi. U yiqilib tushmaslik uchun instinktiv ravishda Sattor akaning boʻynini quchdi. Oyoqlari uning sonlarini oʻrab oldi. Sattor aka uni yotoqxonaga olib kirib ketdi.
Nodir podyezdda devorga tiralgancha turardi. Yuragi qattiq urar, tomogʻini gʻalati his siqardi. U koʻzlarini yumdi va oʻsha manzarani koʻrdi. U tezda pastga tushib, koʻchaga chiqdi.
U tez yursa-da, xayoli oʻsha xonadonda, Eʼzoza opaning holatida qolgandi. U buni miyasidan chiqarib tashlashga urinardi, lekin koʻz oldida faqat oʻsha manzaralar gavdalanardi.Davomi bor...

P.S.: Yangi qismlar @ehtirosli_hikoyalaaaaar telegram kanalida, rasmlar ham bor