turing. Men pul topaman. Albatta topaman. Menga yana bir hafta bering.
— Qanchagacha kutish mumkin? — Sattor aka boshini chayqadi, uning boʻynidagi yogʻli qatlamlar titrab ketdi. — Bir oy, ikki oy, uch oy... Menga bir xil gapni aytasan. Kichkina bolang bor, bilaman. Lekin bu sening muammoing. Men ham suvga, chiroqqa, gazga to’lashim kerak. Yoki menga bularni tekinga berishadi deb oʻylaysanmi?
Eʼzoza opa nigohini tushirdi. Bolasi toʻrt yoshda edi. Kecha kechqurun kasal boʻlib qolgan kichkina bolani isitmasi qirqqa chiqqan, yoʻtal, butun tanasida titroq bor edi. Eri esa yoʻq edi. Eri ikki yil avval ish izlab Rossiyaga ketgan, oʻshandan beri yoʻqolgan — na qoʻngʻiroq, na xabar, na bir pul yuboradi. Eʼzoza qoʻlida bolasi bilan yolgʻiz qolgandi, qoʻllab-quvvatlovchisiz, pulsiz. Kecha kechqurun bola isitmadan yonayotganida, u nima qilishni bilmay xona boʻylab chopgandi. Dorixona yopiq, shifokorga pul yoʻq edi. U sahargacha oʻgʻlining badanini hoʻl latta bilan artib chiqdi va tongga yaqin isitma biroz tushdi. Lekin u bilardi — dori kerak, shifokor kerak. Bularning bariga pul kerak, unda esa pul yoʻq edi. Kutishning ham iloji yoʻq edi. Tarbiyachining maoshi juda oz edi, uni ham ikki oydan beri ushlab turishgandi.
Sattor aka unga qarardi. Uzoq, shoshilmasdan, mushuk qochishga joyi yoʻq sichqonga qaragandek qarardi. Koʻzlari xira, suvli, lekin nigohi — oʻtkir, baholovchi edi. U sekin lablarini yaladi. Soʻng unga bir qadam tashladi. Eʼzoza ortiga chekindi, lekin ortidagi devor yaqin edi — u sovuq betonga yelkasi bilan tiraldi. U qoʻlini uzatib, uning yuziga intildi, lablaridan oʻpishga urindi. Eʼzoza keskin yuzini oʻgirdi, kafti bilan uning koʻkragini itardi. Kafti uning koʻylagining yumshoq matosiga va ostidagi yogʻga botdi.
— Kerak emas! — dedi E’zoza, balandroq va ovozi titrab ketdi. — Nima qilyapsiz?
Sattor aka chekinmadi. U uning bilagidan ushladi, qattiq siqdi — barmoqlari yoʻgʻon, omburdek ogʻir edi — va oʻziga tortdi. Eʼzoza tiraldi, qoʻlini qutqarib olishga urindi, lekin u kuchliroq, juda kuchli edi. Uning ogʻir tanasi oldinga intilib, uning ustiga bosildi. U uni oʻziga tortib, oʻpishni boshladi — yuzidan yaladi, yanoqlaridan o’pdi, koʻzlari atrofidagi teridan, peshonasidan, chakkalaridan busa oldi. Lablari hoʻl, ogʻir edi, u butun tanasi bilan unga tiralardi va Eʼzoza uning issiqligini, hidini — tamaki, ter, qandaydir nordon hidni his etardi. U silkindi, qutulishga urindi, lekin uning qo’lidan chiqib ketolmasdi. Boʻsh qoʻlining barmoqlari uning koʻylagini tirnardi, lekin bu hech qanday taʼsir qilmasdi.
— Meni qoʻyib yuboring! — u tishlari orasidan shivirladi, ovozi titrardi. — Qoʻyib yuboring! Men baqiraman!
— Baqir, — gʻulduradi u uning boʻynidan o’pishni boshlab. — Seni kim eshitadi? Kim senga yordam beradi?
Sattor aka eshitmadi. U E’zozaning qulogʻini tishlab, so’rardi, boʻynidan oʻpardi, hoʻl ogʻzi bilan terisiga tegib, hoʻl izlar qoldirardi. Qoʻli bilan uning koʻylagi yoqasini tushirdi — mato yelkasidan sirgʻalib, terini ochib qoʻydi. E’zozaning ichki kiyimini tasmasi ko’rindi. U oʻsha yerdan oʻpa boshladi — sekin, sinchkovlik bilan, goʻyo mazasini totib koʻrayotgandek. Eʼzoza yuzini oʻgirdi, koʻzlarini yumdi. Uning lablari, hoʻl va issiq, yelkasi boʻylab emaklayotganini, tili umrov suyagiga tegayotganini his etardi.
— Meni tinch qoʻying, — pichirladi u. — Yalvoraman sizdan.
Sattor aka bir soniyaga undan uzildi. Uning yuziga qaradi. Ujaydi — tabassum shoshilmaydigan, vaqt oʻzi tomonda ekanini biladigan hojayinlarcha edi.
— Menda bir taklif bor, — dedi u. Ovozi sekinroq, yumshoqroq boʻldi, lekin bundan kamroq ogʻirlashmadi. — Uch marta. Uch marta meniki boʻlasan — va men sening butun ijara qarzingni kechaman. Uch oylik qarzni — oʻchiraman. Bolangga ham yordam beraman. Shifokor chaqirtiraman, dori sotib olaman. Hammasini qilaman.
Eʼzoza qotib qoldi. U unga qarardi va koʻzlarida nimadir — qoʻrquv emas, gʻazab emas, balki boshqa, ogʻirroq, chuqurroq narsa bor edi. Kecha kechqurun u yoʻtalayotgan oʻgʻlining yonida polda oʻtirar, nima qilishni bilmasdi. U oʻzini qopqondagi sichqondek chorasiz his qilgandi. Yonda hech kim yoʻq edi. Na eri, na qarindoshlari, na puli bor doʻstlari. Faqat u va qorongʻi xonada kasal bola, hamda sukunatdagi uning ogʻir nafasi. Mana endi, uning qoʻlidan ushlab, xira koʻzlari bilan qarayotgan bu chol qarshisida turib, u yana oʻsha narsani — chiqar yoʻli yoʻq berk koʻchani davornini his etardi.
— Uch marta, — takrorladi Sattor aka. — Va vassalom. Hech qanday qarz yoʻq. Hech qanday muammo yoʻq. Oʻylab koʻr — bolangga yaxshi boʻladi. Men hayvon emasman, tushunaman.
Eʼzoza indamadi. Lablari bir chiziq boʻlib qisildi. U unga qaramasdi — polda alallaqayga, devorga, chetga qarardi. U hali ham ushlab turgan barmoqlari boʻshashdi. Ichida nimadir sinardi — sekin, sekin chirsillab, qor ostidagi shoxdek sinardi.
Nodir eshik ortida nafas olmay turardi. Yuragi shunchalik baland urardiki — Sattor aka eshitadigandek tuyulardi. Kaftlari terdan hoʻl boʻlib, u ularni kalta shimiga artdi. U Eʼzoza opaning sekin qoʻllarini tushirganini koʻrdi. Tanasiga boʻshashtirib tushirdi. Qarshilik qilishni toʻxtatdi. Boshi biroz egildi, yelkalari tushdi — goʻyo ichida nimadir, u suyanib turgan qandaydir tayanch sinib, qulagandek edi. Bu boʻysunishda har qanday baqiriqdan koʻra qoʻrqinchliroq narsa bor edi. Davomi bor…

P.S: Davomi https://t.me/ehtirosli_hikoyalaaaaaar (@ehtirosli_hikoyalaaaaaar) telegram kanalida