Doska ortidagi soya
3-bob
Oʻqituvchilar xonasidagi sukunat deyarli sezilarli, xuddi momaqaldiroq oldidan dim va ogʻir havo kabi quyuqlashib borardi. Sanjar harakatsiz turar, uning nigohi Dilnozaning hoʻl bluzkasiga, toʻrsimon byustgalteri va koʻkrak shaklini koʻrsatib turgan shaffof matoga qadalgan edi. Lablari biroz ochilgan, nafasi esa yuzaki edi. Dilnoza uning sinchkov nigohi ostida emaklab yurgan chumolilardek badanida titroq turganini his qildi. U oʻzini yashirishga urinib, qoʻllarini koʻksida yanada mahkamroq chalishtirdi, ammo bu kamsitilish hissini yanada oshirardi, xolos.
Nihoyat Sanjar bir qadam ortga chekindi, yutinganida tomogʻi qimirlab qoʻydi. U nigohini uning koʻkragidan uzib, koʻzlarini oʻqituvchining yuziga qaratdi.
— Ustoz… — uning odatda pichingli yangraydigan ovozi hozir gʻalati va boʻgʻiq eshitildi. — Men… men kechirim soʻramoqchiman.
Dilnoza qoʻllarini tushirmagan holda qoshini uchirdi. Uning yuragi xonadagi jimjitlikda eshitilayotgandek shunchalik tez urardiki.
— Nima uchun? — soʻradi u sovuqqonlik bilan, garchi ich-ichidan uyat va gʻazabdan titrayotgan boʻlsa ham.
— Hamma… hamma narsa uchun, — u yana nigohini pastga, endi polga qaratdi. — Telefon uchun, darsdagi xulqim uchun. Men o’zgarmoqchiman.
Dilnoza hoʻl mato barbir hech narsani yashirmasligini anglab, sekin qoʻllarini tushirdi. Himoya holatida turishdan koʻra, buni gʻurur bilan qabul qilish afzalroq edi.
— Aynan nimani nazarda tutyapsan?
— Men hamma fanlardan juda orqada qolib ketdim, — Sanjar nihoyat uning koʻzlariga qaradi, ularda avvalgi shaddodlik yoʻq, faqat gʻalati bir azm-u qaror bor edi. — Ayniqsa adabiyotdan. Menga yordam bering, iltimos. Darsdan tashqari qoʻshimcha mashgʻulotlar oʻtsangiz.
Dilnoza unga tikildi. Uning xulqidagi kutilmagan oʻzgarish shubhali tuyulardi, lekin uning koʻzlarida samimiy xohishni koʻrdi. Ehtimol, suv bilan bogʻliq voqea baribir nimagadir taʼsir qilgandir.
— Yaxshi, — dedi u uzoq tanaffusdan soʻng. — Lekin faqat bitta shart bilan.
— Qanday shart?
— Oʻzingni yaxshi tutasan. Darslarda ham, qoʻshimcha mashgʻulotlarda ham. Hech qanday behuda qiliqlar, pichinglar boʻlmaydi. VGar vaʼdangni bajarmaganingni biror marta koʻrsam — barini to’xtatamiz. Tushunarlimi?
Sanjar bosh silkidi va uning yuzida birinchi marta samimiy tabassumga oʻxshash narsa paydo boʻldi.
— Tushunarli, oʻqituvchi. Rahmat sizga.
Keyingi bir necha kun tarang va bir xil tartibda oʻtdi. Dilnoza Sanjar bilan qoʻshimcha darslar oʻtish uchun boʻsh xona topishga harakat qildi, lekin barcha xonalar band edi. Qidiruv davomida u oʻqituvchilar xonasida ikki tajribali oʻqituvchi oʻrtasidagi suhbatni tasodifan eshitib qoldi.
— Yana Sanjar toʻpolon qildimi? — dedi keksa kimyo oʻqituvchisi. — Otasi yana direktorga qoʻngʻiroq qilibdi.
— Ajablanarli emas, — xursindi tarix oʻqituvchisi. — Ota-onang shaharning yarim qismiga egalik qilsa, har qanday xulq-atvorga ruxsat bersa boʻladi. Avvalgi adabiyot oʻqituvchisiga nima boʻlgani esingdami? Bu erka shahzodaga "uch" qoʻygani uchun ishdan boʻshatishgandi.
Dilnoza qoʻlida bir qancha qogʻozlarni ushlagancha eshik oldida qotib qoldi. Mana gap nimada. Sanjar shunchaki bezori emas — u shahardagi eng nufuzli oilalardan birining oʻgʻli. Uning kaftlari terlab ketdi. Agar u bu oʻquvchi bilan til topisholmasa, nafaqat ishini, balki obroʻsini ham yoʻqotishi mumkin edi.
Ikkinchi adabiyot darsida Sanjar yana avvalgi odatiga qaytdi. U oxirgi partada stulga suyanib oʻtirar, yonidagi sherigiga nimadirlarni shivirlab, kulgu uygʻotardi. Dilnoza yelkalarida ogʻirlik ortib borayotganini his qildi.
— Sanjar, — dedi u bosiq ovozda. — Doskaga chiq.
Sinfda jimjitlik choʻkdi. Sanjar istamaygina sekin oʻrnidan turdi. U qoʻllarini choʻntagiga solgancha doska yoniga keldi.
— Bizga Cho’lpon ijodi haqida gapirib ber, — dedi Dilnoza. — Xohlagan asaringni tanla.
Sanjar doskaga, keyin sinfga, soʻng yana doskaga qaradi. Uning lablari tirishib qoldi.
— Men… — boshladi u, lekin buyogʻiga soʻz chiqmadi.
Sinfda shivir-shivir boshlandi, kimdir sekin qiqırlab kuldi. Sanjar doska oldida turar, yuzi uyat va gʻazabdan sekin-asta qizarib borardi.
— Xo’sh, Sanjar? — qistadi Dilnoza, garchi uning kamsitilishidan oʻzi ham noqulay boʻlayotgan boʻlsa-da. — O’zgarishga vaʼda berganding-ku.
Nihoyat u chiday olmadi va boshini egib, indamay oʻz joyiga qaytdi. U oʻtirayotganida, oʻz partasi yonidan oʻtib ketayotgan Dilnozaning ko’tiga qoʻli "tasodifan" tegib ketdi. Tegish lahzalik edi, ammo u buni qasddan qilinganini his etishi uchun yetarli edi. U choʻchib tushdi, lekin hech narsa boʻlmagandek darsni davom ettirdi.
Darslardan soʻng Sanjar qoʻshimcha mashgʻulot uchun oʻqituvchilar xonasiga keldi. Dilnoza unga qaramaslikka harakat qilib, stol ustiga darsliklarni joylashtirdi.
— Oʻtir, — dedi u roʻparadagi stulni koʻrsatib.
Ular kichkina stol atrofida roʻparama-roʻpa oʻtirishardi. Sanjar ataylab ruchkasini tez-tez yerga tushirar va har safar uni olish uchun egilganida, uning nigohi oʻqituvchining yubkasi ostiga sirgʻalardi. Dilnoza buni his qildi va tizzalarini mahkam qisib oldi.
— Kel, bu sheʼrni tahlil qilamiz, — dedi u oʻrnidan turib doskaga yaqinlasharkan. — Bu yerdagi qish obrazi…
U doskaga yozayotganida, Sanjar uning ortidan tikilib turganini his qildi. Bolaning nigohi ogʻir, sinchkov edi. U burildi va Sanjar uning qomatini kuzatayotganini, koʻzlari avval koʻkragida, soʻng sonlarida toʻxtaganini koʻrdi. U oʻqituvchi oʻgirilganida tezda koʻzlarini olib qochdi, lekin Dilnoza barchasini payqab boʻlgandi.
U yana doskaga burilganida, uning sekin yutinganini eshitdi. Har safar doskaning pastki qismiga nimadir yozish uchun egilganida, yubka qisib turgan ko’tida uning sinchkov nigohini his qilardi.
Mashgʻulot oxirida Sanjar choʻntagidan kichkina quticha chiqarib, oʻqituvchiga uzatdi.
— Bu siz uchun, ustoz, — dedi u koʻzini olib qochib. — Otamdan sovgʻa. Menga vaqt ajratayotganingiz uchun.
Dilnoza qutichani ochib, oltin tasmali qimmatbaho shveytsariya soatini koʻrdi. Uning nafasi ichiga tushib ketdi.
— Sanjar, men buni qabul qila olmayman, — dedi u qutichani qaytarib uzatarkan. — Bu juda qimmatbaho.
— Iltimos, oling, — qistadi u va ovozida vahima alomatlari paydo boʻldi. — Agar rad etsangiz, otam… uni jahli chiqadi. U meni… jazolashi mumkin.
Dilnoza uning koʻzlariga qaradi va unda samimiy qoʻrquvni koʻrdi. U sovgʻani rad etish bola uchun uyda haqiqiy muammolarga olib kelishi mumkinligini tushundi.
Sekin-asta u qutichani oldi.
— Yaxshi — dedi u sekin. — Lekin bu seni xulq-atvoringga koʻz yumaman degani emas.
Sanjar yengil tin oldi va yuzida minnatdor tabassum paydo boʻldi. Dilnoza soatni stol tortmasiga yashirarkan, ular oʻrtasida ikkalasini ham kutilmagan oqibatlarga olib kelishi mumkin boʻlgan murakkab, xavfli rishta oʻrnatilayotganini his qildi. Davomi bor...

P.S.: Telegram kanal ochdim @ehtirosli_hikoyalaaaaaar (https://t.me/ehtirosli_hikoyalaaaaaar) kanalida 6ta bob yuklangan)