Kaftdagi moviy soya


1-bob

Qisqacha: Dilnoza Akramovna, adabiyot fanidan yangi oʻqituvchi, yangi ishda uni nimalar kutayotganini bilganda edi. Hikoya o’ylab topilgan. Har qanday o’xshash tasodif hisoblanadi.

Eshikning sovuq metall dastasining barmoqlari ostida sekin gʻijirlab ochilishi eshitildi. Dilnoza chuqur nafas olib, bolaligidan tanish boʻlgan hidi — har bir maktab koridorida ufurib turadigan boʻr, chang va arzon parfumeriya aralashmasini ichiga tortdi. Yoshim oʻttizda, oilaliman, lekin bugun oʻzimni javonlar atrofida toʻplanib turgan ana shu bolalardek biroz dovdirab qolgan va xavotirli kutishlar ogʻushida his qilyapman, deb oʻyladi u. Uning poshnalari siyqalangan linoleum ustida baland taraqlar, dars oldidan har bir tovush quloqni qomatga keltiradigandek tuyulardi. U oʻzining rasmiy oq bluzkasining yoqasini toʻgʻrilab qoʻydi, vaholanki u usiz ham mukammal turardi. Bu kichik, beixiyoriy harakat — uning ichki hayajonini oshkor qilayotgan yagona narsa edi.

U eshikni turtib, sinfga kirdi. Shovqin-suron bir zumda tindi va yigirma juft koʻz unga qaratildi. Dilnoza tezda yuzlarga koʻz yugurtirib chiqdi. Qiziquvchanlik, zerikish, xushmuomalalik bilan beparvolik — birinchi kun uchun odatiy holat. U oʻqituvchi stoli tomonga oʻtib, ustiga oʻz papkasi va ogʻir sheʼriyat toʻplamini qoʻydi. Xona oddiy, deyarli sodda: ikki qator boʻlib tizilgan siyqalangan yogʻoch partalar, devorlarda adiblarning rangi oʻchgan portretlari va eng yaxshi oʻquvchilar insholari osilgan stend. Kuzning nimrang nurlari baland, chang bosgan derazalardan ichkariga moʻralab, nimqorongʻilikda muallaq suzib yurgan chang zarrachalarini yoritib turardi.

Uning nigohi deraza yonidagi oxirgi qatorda oʻtirgan bolada toʻxtadi. Bola unga qaramayotgandi. U stul suyanchigʻiga suyanib, oyoqlarini erkin va qaysarlarcha chalishtirgancha, goʻyo oʻqituvchi va butun sinf u uchun shunchaki keraksiz gʻovdek, devor ortidagi alallaqayga tikilib oʻtirardi. Toʻq rangli sochlari peshonasiga tushgan, yuzida oʻsmirlikka xos zoʻrgʻa bilinar-bilinmas tuklar koʻrinadi. Uning yuzida zerikish emas, aksincha, ikkinchi terisidek singib ketgan oshkora isyonkorlik va chaqiriq bor edi. Bu Sanjar edi. U hali bolaning ismini bilmasdi, lekin unda boʻlajak muammolar manbasini sezib boʻlgandi. U pedagogik kengashda ogohlantirilgan oʻsha muammoli oʻquvchi edi.

— Assalomu alaykum, — dedi Dilnoza va uning ovozi kutilganidan koʻra bosiqroq chiqdi. — Mening ismim Dilnoza Akramovna. Men sizning yangi adabiyot oʻqituvchingizman.
U papkani ochib, sinf roʻyxatini oldi. Familiyalarni oʻqiyotganida, uning diqqati qayta-qayta deraza yonidagi bolaga qaratilaverdi. U qimirlamasdi. U na daftarni, na darslikni olardi. Qoʻllari parta ostida yashiringan tizzalarida yotardi, lekin barmoqlari zoʻrgʻa bilinarli darajada harakatlanardi. Sinf burchagidagi devor soatining tiqillashi uning ovozidan tashqari yagona tovushga aylandi. Dilnoza dastur haqida, buyuk rus va oʻzbek shoirlarini qanday oʻrganishlari haqida gapirishda davom etdi. U adabiyotga boʻlgan mehri va ishtiyoqini ovoziga joylab shavq bilan gapirishga harakat qilardi, lekin soʻzlar sinfning quyuq havosida choʻkayotgandek tuyulardi.

Shu payt u Sanjarning yuzida aks etayotgan xira koʻk chiroq nurini payqadi. U parta ostidan tarqalayotgandi. Barmoqlar gitara chalayotgan sozandadek chaqqon va epchillik bilan harakatlanardi. U telefonni shunchaki ushlab turgani yoʻq edi, u bilan yashayotgandi. Dilnoza jumla oʻrtasida toʻxtab qoldi. Sinfga choʻkkan sukunat bajarilmagan uy vazifasidek ogʻirlashdi. Barcha nigohlar yana unga, keyin esa uning koʻzlariga ergashib Sanjarga qaratildi. Bola esa hech narsani payqamayotgandek edi. Uning yuzi hali ham diqqat-eʼtiborli, lablari biroz ochilgancha qolgandi.
U sekin, juda sekin stoli atrofini aylanib oʻtib, qator oralab uning yoniga yurdi. Uning odatdagidan ham baland eshitilayotgan qadam tovushlari bu jimjitlikdagi yagona ovoz edi. U boshqa oʻquvchilarga qaramadi, uning nigohi haqiqatga eʼtibor bermay, oʻzining raqamli dunyosida yashashda davom etayotgan bu qiyofaga qadalgan edi. U uning partasi yonida toʻxtadi. Soya bolaning qoʻllariga tushdi va koʻk chiroq oʻchdi. U choʻchib tushdi va nihoyat koʻzlarini oʻqituvchiga qaratdi. Unda na qoʻrquv, na xijolatlik bor edi. Faqat xuddi eng qiziq tushidan uygʻotib yuborilgandek afsusli hayrat bor edi.

— Sanjar, — dedi u sekin, lekin ovozi qamchi zarbidek keskin ovozda. — Telefoni stol ustiga qo’y.
U soʻzlarni taroziga solayotgandek bir necha soniya oʻqituvchiga tikilib turdi. Soʻng, sekin va istamaygina harakat qilib, parta ostidan smartfonni chiqardi. U uni stol ustiga qoʻymadi, balki oʻqituvchiga uzatdi. Ularning barmoqlari deyarli bir-biriga tegib ketdi. Telefon uning kaftida sovuq va silliq tuyuldi. U bolaning yuzidan koʻz uzmay, telefonni oldi. Bola qoshini uchirdi, uning istehzoli tabassumida isyon uchqunlari oʻynardi.

Dilnoza oʻz stoli tomonga qaytish uchun burildi. U telefonni shunchaki oʻchirib, dars oxirigacha stol tortmasiga solib qoʻymoqchi edi. Lekin shu soniyada ekran yana yonib ketdi. Bu bildirishnoma ham, qoʻngʻiroq ham emasdi. Ekran yoniqligicha qoldi va unda aks etgan narsa uning koʻzlarini qamashtirib yubordi. Bu oʻyin emasdi. Ijtimoiy tarmoq ham emasdi. Xunuk va qoʻpol holatdagi ikkita yalangʻoch tana. Yorqin, sunʼiy ranglar. Partaning ustida o’qituvchi ayolni sikayotgan yosh maktab o’quvchisi tasviri bo’lgan video edi.

Uning nafas olishi tutilib qoldi. Telefonni ushlab turgan qoʻli toshdek qotdi. Atrofdagi sinf xonasi yoʻqolib, ekrandagi bitta yorqin va haqoratli dogʻga aylandiyu qoldi. U sinf oʻrtasida — qoʻlida behayo tasvir boʻlgan yangi oʻqituvchi boʻlib turardi, uning qarshisida esa yuzida chaqiriq va istehzo bilan oʻn olti yoshli bola oʻtirardi. Burchakdagi soat tiqillashi quloqni qomatga keltiradigandek tuyulardi. U buyogʻiga nima qilishni bilmasdi. Davomi bor…

P.S.: Hali yangi yozuvchiman. Hikoyani rasmlar bilan to'ldiraman hali, hozircha rasm taxlashni o'rganyapman. Tez orada telegram kanal ochaman, u yerda rasm bilan yuklanadi.
Hikoya ancha uzun , ishoning siz kutgan joylari ko'p bo'ladi. Haqiqiy drama yozaman!