Kechki Namangan yo‘llari sokin edi. Timur qora Malibu’sida navbat kutib o‘tirardi. Telefon jiringladi.

— “Premium buyurtma.”

Manzilga yetib borganda, qora palto kiygan ayol sekin mashinaga o‘tirdi. Uning atiri butun salonni to‘ldirdi. Ovozi esa juda sokin edi.

— “Shahar tashqarisiga haydang…”

Timur oynadan unga bir qarab qo‘ydi. Juda boy oiladanligi bilinib turardi. Qo‘lidagi qimmat soat, oppoq qo‘llar, ishonch bilan gapirishi…

Yo‘l davomida ayol jim ketdi. Keyin birdan so‘radi:

— “Siz doim tungi smenada ishlaysizmi?”

— “Ha… odatlanib qolganman.”

Ayol kulimsiradi.

— “Sizdagi sokinlik yoqarkan.”

Bu gap Timurning yuragiga g‘alati urildi. Malibu salonida mayin musiqa yangrayotgan edi. Tashqarida esa yomg‘ir boshlangandi.

Bir payt ayol oynaga qarab dedi:

— “Ba’zan boylik ham odamni yolg‘iz qiladi…”

Timur nima deyishni bilmadi. Faqat sekin:

— “Har kimning ichida og‘riq bo‘ladi…”

Ayol unga qaradi. Bu safar uzoqroq. Nigohida iliqlik bor edi.

Mashina katta hovli oldida to‘xtadi. Ayol sumkasidan pul chiqardi, lekin Timur qo‘lini ko‘tardi:

— “Kerak emas…”

Ayol sekin jilmaydi.

— “Unda bir kun qahva qarz bo‘lsin…”

Eshik yopildi. Ammo uning atiri, nigohi va oxirgi tabassumi Timurning xayolidan chiqmay qoldi…
Oradan bir hafta o‘tdi. Timur o‘sha ayolni unutishga harakat qildi, lekin har safar tungi yo‘llarda Malibu oynasiga tushgan yomg‘ir tomchilari unga o‘sha nigohni eslatardi.

Kechasi yana telefon jiringladi.

— “Premium buyurtma.”

Timur manzilni ko‘rib, yuragi tez ura boshladi. O‘sha uy.

Ayol bu safar oq ko‘ylakda chiqdi. Sochlari yelkasiga tushgan, lablarida esa sekin tabassum. Mashinaga o‘tirarkan, past ovozda dedi:

— “Qahva qarzim esingizdami?”

Timur kulib yubordi.

Shahar chetidagi sokin kafega borishdi. U yer deyarli bo‘sh edi. Ular uzoq gaplashishdi — hayot, yolg‘izlik, orzular haqida. Ayol boy bo‘lsa ham, ko‘zlarida nimadir yetishmasdi. Timur esa oddiy haydovchi bo‘lsa-da, uning yonida ayol o‘zini xotirjam his qilardi.

Kafe yopilayotganida yomg‘ir kuchaydi. Ayol deraza ortiga qarab sekin dedi:

— “Bugun uyga shoshmay…”

Timur indamadi. Faqat unga qaradi.

Uy oldiga kelishganda, ayol mashinadan tushmadi. Salon ichida faqat yomg‘ir ovozi va ikkisining nafasi eshitilib turardi. Ayol asta Timurning qo‘liga tegdi.

Bu oddiy tegish emasdi. Unda sog‘inch, ehtiros va uzoq yashirilgan hislar bor edi. Timur uning ko‘zlariga yaqinlashdi. Ayol qarshilik qilmadi…

Malibu qorong‘i ko‘chada jim turardi. Ichkarida esa ikki yolg‘iz qalb bir-biriga juda yaqinlashib borayotgandi… Ayol sekin Timurning yuziga yaqinlashdi. Ularning orasidagi masofa deyarli qolmagandi. Tashqarida yomg‘ir oynalarni urardi, salon ichida esa yurak urishlari kuchayib borardi.

Ayolning nafasi Timurning bo‘yniga urildi.

— “Siz bilan o‘zimni boshqacha his qilyapman…” — dedi u past ovozda.

Timur uning qo‘lidan mahkamroq ushladi. Bu lahzada boylik ham, qimmat uylar ham ahamiyatsiz edi. Ikki inson bir-birining ko‘zida taskin topayotgandi.

Ayol boshini uning yelkasiga qo‘ydi. Timur esa sekin sochlarini siladi. Mashina ichidagi jimlik ehtirosdan ham kuchliroq edi.

Bir necha soniyadan keyin ayol ko‘zlarini ko‘tardi. Ularning nigohlari yana tutashdi. Va shu lahzada ular bir-biriga yaqinlashib, uzoq kutilgan bo‘sani his qilishdi…

Yomg‘ir esa hanuz tinmay yog‘ardi. Timur uning lablaridan uzoqlashganda, ayol sekin kulimsiradi. Ko‘zlarida esa anchadan beri yo‘qolgan iliqlik paydo bo‘lgandi.

— “Men bunaqa tunlarni unutib yuborgandim…” — dedi u pichirlab.

Timur hech narsa demadi. Ba’zan eng kuchli hislar so‘zsiz ham bilinardi. U faqat ayolning qo‘lini yana ushladi.

Tashqarida yomg‘ir asta-sekin tinayotgan edi. Ko‘cha chiroqlari Malibu oynalarida aks etib, salon ichiga mayin nur sochardi.

Ayol unga qarab sekin dedi:

— “Bugun ketging kelmayaptimi?”

Timur kulib bosh irg‘adi.

Ular yana uzoq gaplashishdi. Endi suhbatlar yanada samimiy edi. Ayol ilk bor o‘zini oddiy insondek his qilayotgandi — boy oilaning sovuq qoidalarisiz, yolg‘izliksiz. Timur esa uning nigohlarida o‘ziga bo‘lgan ishonchni ko‘rardi.

Tun chuqurlashib borardi. Va ikkalasi ham bitta narsani tushungandi: bu oddiy uchrashuv emas edi. Bu ikki qalbning tasodifiy emas, taqdir sabab uchrashuvi edi… Tun yanada sokinlashdi. Malibu hali ham hovli oldida turardi. Ayol esa mashinadan tushishga shoshilmasdi.

— “Timur…” — dedi u sekin. — “Ba’zan inson bir odamni uchratadi… va hayoti o‘zgarib ketadi.”

Timur unga qaradi. Bu safar nigohida qo‘rquv ham, qiziqish ham bor edi. Chunki u ham shu hisni tuyayotgandi.

Ayol asta uning qo‘lini o‘zining qo‘llari orasiga oldi. Issiq kaftlar, jimlik va bir-biriga tortayotgan yuraklar…

Ular yana yaqinlashishdi. Bu safar bo‘sa uzoqroq davom etdi. Tashqaridagi sovuq havoga qarshi, salon ichida iliqlik kuchayib borardi. Ayol boshini Timurning yelkasiga qo‘yib ko‘zlarini yumdi.

— “Yonimda qoling…”

Bu oddiy iltimos emasdi. Bu yolg‘izlikdan charchagan qalbning so‘rovi edi.

Timur chuqur nafas oldi. Va o‘sha kecha ikkalasi ham bir narsani his qildi — ba’zi uchrashuvlar tasodif bo‘lmaydi. Ba’zi insonlar esa hayotga aynan kerak paytda kirib keladi…