бошланиб, тезда эҳтиросли бўлиб кетди. Алишер Аннанинг блузкасини очиб, қаттиқ кўкракларини ўпарди. Анна Алишернинг шимни ечиб, қаттиқ аъзосини қўли билан силай бошлади.
Улар Алишернинг тор каравотига ўтишди. Анна Алишернинг устига чиқиб, секин ҳаракат қила бошлади. Унинг олтин сочлари Алишернинг юзига тушиб турарди. Алишер қизнинг белбоғидан ушлаб, пастдан юқорига ҳаракат қиларди. Анна ингроҳ тортиб, «tiefer… яна…» дерди. Икковлон бир вақтда тугадилар — Анна Алишернинг кўкрагига бошини қўйиб, нафасини ростлади.
«Общагада шундай қилиш хавфли-ку», — деди Алишер кулги билан.
«Хавфли бўлгани учун ҳам қизиқ», — жавоб берди Анна ва унинг лабларини яна ўпди. «Яна бир марта… секинроқ».
Улар яна бир соатча бир-бирининг танасини ўргандилар — секин ўпишлар, илиқ нафаслар ва янада чуқур яқинлик билан.
Ярим тундан ўтиб Анна кийиниб чиқар экан, «Яна келиб қоламан. Сен менга жуда ёқдинг», деди жилмайиб.

Қиш ўтиб, баҳор келди. Алишернинг обрўси университетда янада ошди. У курс ишини энг яхши ҳимоя қилди. Анна Шмидт билан общагада илиқ муносабатлар давом этарди. Катя, София, Виктория билан ҳам гуруҳ ичида илиқ ва эҳтиросли лаҳзалар бўлиб турарди.
Алишер тушунди: Москва унинг ҳаётини ўзгартирди. У нафақат билим олди, балки ҳақиқий дўстлар, ҳурмат ва эҳтиросли лаҳзаларни ҳам топди. Навоийга қайтиб, Ўзбекистонга фойдаси тегадиган мутахассис бўлади, лекин Москвадаги бу йиллар унинг ҳаётининг энг ёрқин саҳифалари бўлиб қолади.
Туғилган куни эса у ҳеч қачон унутмайди — ўша куни у фақат Навоийлик ўзбек йигити эмас, балки бутун гуруҳнинг севикли қаҳрамонига айланган эди.