[07.08.2026 14:31] Ehtirosli hikoyalar: Boʻysunish sabogʻi

7-bob

Qoʻngʻiroqning soʻnggi ovozi oʻchdi va sinf xonasi jonlandi — stullarning gʻijirlashi, ryukzaklarning shishirlashi, ovozlar shovqini. Oʻquvchilar eshik oldida bir-birlarini turtib, chiqib ketishga oshiqishardi. Dilnoza stoli ortida turar, barmoqlari stol chetini shunchalik qattiq qisardiki, boʻgʻimlari oqarib ketgandi. Yubkasi yana tushirilgan, tizzalari jipslashgan edi. U hech kimga qaramasdi.

Sanjar shoshilmasdi. U oxirgi oʻquvchilar chiqib ketishini kutdi, soʻng goʻyo uni ushlab turgan yagona narsa shu ruchkadek ushlab oʻtirgan Bahromga oʻgirildi.

— Xo’sh, qanday? — Sanjar lablarini burib gʻalati tirjaydi. — Yoqdimi?

Bahrom koʻzlarini pirpiratdi. Uning boʻyni quloqlaridan yoqasigacha qizarib ketdi.

— Nima... sen...

— Koʻrding, a — Sanjar Dilnozaning stoli tomonga bosh silkidi. — Yubka ostida nima borligini koʻrding. Buyurishim bilan qanday oyoqlarini kerganini koʻrding. — U yaqinroq egilib, ovozini pasaytirdi. — Bu shunchaki boshlanishi edi, ogʻayni. Bugungi qoʻshimcha darsni kuzatib tur. Faqat o’zingni ko’rsatib qo’yma.

Bahrom ogʻzini ochdi, yopdi. Uning nigohi stol ustidagi qogʻozlarni saralayotgandek koʻrsatayotgan Dilnozaga sirgʻaldi. Uning qoʻllari titrayotgan edi.

— Nimaga? — amallab aytdi Bahrom.

— Keyin bilasan. — Sanjar oʻrnidan turib, ryukzakni yelkasiga tashladi. — Faqat telefoningni unutma. Toʻliq quvvatlab ol.

Sanjar eshik tomonga yurdi va Dilnozaga qaramay, uning yonidan oʻtib ketdi. Oʻqituvchi uning ortidan qotib qolgan nigohi bilan kuzatib qoldi. Bahrom sekin narsalarini yigʻdi, barmoqlari boʻysunmas, ryukzak zamogʻi ikkita urinishdan soʻng ochildi.

Qo’shimcha dars payti sinf xonasi boʻsh, koridorlar allaqachon tinchigandi. Burchakdagi devor soati soniyalarni oʻlchardi — tik, tik, tik — Dilnoza stol ustiga darsliklarni joylashtirayotganda bu yagona tovush edi. U kiyimini oʻzgartirgandi, lekin unchalik emas: boshqa kofta, oʻsha yubka, kiyim ostida oʻsha qora chulkilar. 

Eshik gʻijirladi. Sanjar kirib keldi. Dilnoza uning yelka tasmasini hayajon bilan toʻgʻrilayotganini, uning nigohidan qochayotganini payqadi.

— Oʻtir, — u partalarga bosh silkidi. — Kechagi dars mavzusini davom ettiramiz. «Oʻlik jonlar», doston kompozitsiyasi.

Sanjar oʻtirdi, stul suyanchigʻiga suyandi. Bahrom ham eshik ortidan yashirincha kelib joy egallab bo’lgandi.

— Boshlaymiz, — Dilnoza oʻrnidan turdi, boʻrni oldi va doska yoniga keldi. — Gogol dostonni shunday prinsipda quradi...

Uning ovozi bosiq, mashq qilingan. Boʻr doskada gʻijirlab, sxemani chizardi: «1-tom — kelish → uchrashuvlar → oʻlik jonlar». Baland derazalardan tushayotgan kuz nurlari uning ortiga, kofta ostidagi umurtqasining tik chizigʻiga tushardi.

Sanjar bir daqiqa eshitdi. Ikki daqiqa eshitdi. Soʻng sekin oʻz joyidan turdi. Bahrom hayajonlanishni boshladi, Sanjar Bahrom ko’rib, choʻntakdagi telefonga bosh silkidi. Bahrom tushundi — telefonni chiqardi, ovozsiz rejimga qoʻydi, kamerani ochdi.

Sanjar sekin Dilnozaning ortidan ovozsiz yurib keldi. Dilnoza unga orti bilan turar, doskaga yozayotgandi. Boʻr urilardi. Soat tiqillardi.

Uning qoʻli oʻqituvchining ko’tini qattiq qisib toʻxtadi.

Dilnoza butun tanasi bilan choʻchib tushdi — boʻr doskani tirnab, uzuk liniya qoldirdi. U keskin oʻgirildi, uning kaftini itarib yubordi.

— Menga tegma! — uning ovozi shivirga aylandi.

Sanjar chekinmadi. U yarim qadam masofada turardi va Dilnoza nigohini pastga tushirdi — shimining oldi taranglashgan, mato tik turardi. U koʻzlarini olib qochdi.

— Koʻryapsizmi? — u pastga bosh silkidi. — Shunchalik qotganki, ogʻriyapti. Nima qilay, ustoz? Gaplaringiz bir qulogʻimdan kirib, boshqasidan chiqib ketyapti.

Dilnoza jagʻini qisdi. U tushunardi. U juda yaxshi tushunardi.

— Yoʻq, — u bir qadam ortga tashlab, soni bilan oʻqituvchi stoliga tiraldi. — Men yoʻq dedim.

Sanjar yelka qisdi. Sekin, shoshilmasdan Jinsi tugmasini yechdi. Zamok— pastga. U Jinsisini ichki kiyimi bilan birga pastga tushirdi va uning qo’tog’i — toʻq rangli, taranglashgan, uchi hoʻl — ozod boʻldi. U oʻqituvchi stoli chetiga oʻtirib, kaftlariga suyandi.

— Unda shunchaki qarab turavering.

[07.08.2026 14:31] Ehtirosli hikoyalar: Dilnoza nigohini eshikka, derazaga, devordagi adiblarning portretlariga qaratdi, goʻyo Pushkin unga yordam bera oladigandek. Keyin yana bir hech kim yo’qligiga ishonch hosil qilmoqchi bo’lib atrofni o’rgandi.

Dilnoza Bahromni koʻrmasdi. U Sanjarga, uning qutog’iga, uning oʻsha jirkanch, ishonchli tabassumli yuziga qaradi.

Soʻng tiz choʻkdi.

Linoleum uning tizzalari ostida qattiq edi. U Sanjarning qutog’ini qoʻliga oldi — barmoqlari bilan ushladi va yuqoriga-pastga harakatlana boshladi.

Sanjar pastga, unga qaradi. Boshini chayqadi.

— Bu yordam bermaydi. Foydasi yo’q, ustoz. Oʻzingiz tushunasiz-ku.

Dilnoza toʻxtadi. Uning qoʻli qotdi. U koʻzlarini koʻtardi — ularda gʻazab, qoʻrquv va nomini aytgisi kelmaydigan uchinchi narsa bor edi.

— Boshqa kiyimimni yechmayman, — pichirladi u.

— Bir marta, — dedi Sanjar. — Bir marta ogʻzingizga olasiz va butun qarz kechiladi. Shveytsariya soati, chulkilar, ichki kiyim — hammasi unutiladi. Keyin — tinch, osoyishta darslaringizga qaytasiz. Hech qanday xabarlar. Eringizga tahdidlar boʻlmaydi.

Dilnoza indamadi. Uning barmoqlari hali ham uning aʼzosini ushlab turardi.

— Bir marta, — takrorladi Sanjar.

Dilnoza koʻzlarini yumdi. Ochdi. Boshini egdi.

Bahrom tasvirga olayotgan edi. Barmoq yozib olish tugmasida, koʻzlar ekranga qadalgan. Oʻqituvchi — uning ustozi — insholar uchun «uch» qoʻygan, unga koʻzoynak ustidan sovuq magʻrurlik bilan qaragan oʻsha ayol — Sanjar qarshisida tiz choʻkib turardi. Uning qoʻli Sanjarning qutog’ida edi. Boshqa qoʻli stol chetini ushlagandi.

Bahrom oʻzining qutog’i djinsi matosiga tiralayotganini, torlik qilayotganini, chakkasida tomir urayotganini his etdi. U sekin shimini yechdi, qo’tog’ini chiqardi va sekin qoʻli bilan harakat qila boshladi. Koʻzlari telefon ekranidan uzilmasdi.

Dilnoza egildi. Uning sochlari biroz tartibsizlanib, bir tolasi yuziga tushgandi. U lablarini Sanjarning qo’tog’ining uchiga yaqinlashtirdi. Toʻxtadi. Oxirgi marta Sanjarga pastdan yuqoriga qaradi.

Soʻng qutoqni ogʻziga oldi.

Avvaliga — yarmini. Uning lablari qutoqni ushladi, yonoqlari tortildi. U boshini sekin, ishonchsiz harakatlantirardi.

Sanjar boshini ortga tashladi. Uning tomogʻidan past, boʻgʻiq tovush chiqdi:

— Oh, blya… ogʻzingiz shunchalik issiqki, ustoz...

Bahrom tezroq harakat qildi. Ekranida — uning oʻqituvchisi tiz choʻkib turar, lablari Sanjarning qo’tog’ida, koʻzlari yumilgan edi.

Dilnoza boshini yanada ichkariroq surdi. Koʻproq og’ziga oldi. Qutoq tiqildi, qayt qilish instinktini ushlab qoldi, lekin toʻxtamadi. Chuqurroq. Dilnozaning burni Sanjarning qorniga tiraldi. U yerda bir soniya ushlanib qoldi, soʻng burni orqali nafas olib ortiga chekindi.

— Baraka toping, — Sanjar qoʻlini uning ensasiga qoʻydi. — Baraka toping, aqlli qiz.

Sanjarning barmoqlari Dilnozaning sochlarini yigʻdi va mushtiga oʻradi. Sochlarni siqdi. Dilnoza boshida tortishishni his qildi.

Soʻng Sanjar oʻrnidan turdi.

Qo’tog’i Sanjarning ogʻzidan “shilq” etgan hoʻl tovush bilan chiqdi. Dilnoza havo oldi, soʻlagi iyagida va uning qutog’ida yaltirardi. Sanjar Dilnozaning boshini ikki qoʻli bilan ushlab, qayta og’ziga tiqdi.

Birinchi zarba — chuqur. Qutoq tili boʻylab tomogʻiga kirdi. Dilnoza boʻgʻiq tovush chiqardi. Uning qoʻllari uning sonlariga tiraldi. U itarib yuborishga urindi, lekin uning boshidagi changali temirdek qattiq edi.

Ikkinchi zarba — tezroq. Uchinchisi. U Dilnozaning boshini harakatsiz ushlab, uni ogʻziga ketma-ket kiritib-chiqara boshladi. Uning sonlari oldiga-ortga harakatlanar, qutog’i hoʻl va yaltiroq holda kirib-chiqardi.

Dilnoza tiqilardi. Har bir zarba — boʻgʻiq, hoʻl tovush. Koʻzlaridan yosh oqib, tushlari yuziga surkalar edi. Lekin uning avval sonlariga tiralgan qoʻllari sekin-asta boʻshashdi. U taslim boʻldi.

Bahrom ekrandan koʻz uzmay drochit qilardi. Sanjar surʼatni oshirdi. Uning sonlari tezroq harakatlanar, aʼzosi oxirigacha kirardi. Dilnozaning tomogʻini chuqur, qattiq va tanaffussiz harakatlantirardi. Dilnoza zoʻrgʻa nafas olardi, yuzi qip-qizil, boʻynidagi tomirlar boʻrtib chiqqandi.

— Hozir, — xirilladi Sanjar. — Hozir...

[07.08.2026 14:31] Ehtirosli hikoyalar: U Dilnozaning sochlaridan ushlab, oʻziga tortdi, yuzini qorniga bosdi. Qutoq tomogʻiga oxirigacha kirdi. Sanjar qotib qoldi. Dilnoza uning qutog’i tomogʻida titrayotganini, issiq, quyuq suyuqlik ichiga oqayotganini his qildi. U tiqildi, qochishga urindi, lekin Sanjar uni ushlab turardi.

Issiq suyuqlikni Dilnoza yutib, qutoqni har bir titrashini his qildi. Dilnozaning koʻzlari katta ochilgan, yoshlar yuzidan oqardi.

Soʻng Sanjar qoʻyib yubordi.

U qutog’ini chiqardi. Dilnoza ortiga tushib, qoʻllari bilan polga tiraldi va hoʻl, xirillagan yoʻtal tutdi. Soʻlak va suyuqlik ogʻzining chetidan oqib, linoleumga tomchi boʻlib tushdi. U tomogʻini ushlab, nafas olishga urindi va havo qiyinchilik bilan oʻpkasiga kirdi.

Bahrom chiday olmadi. Uning qoʻli siqildi va u boʻshandi — oq tomchilar yerga, uning qoʻliga va djinsi matosiga tushdi. U inqillamaslik uchun labini tishladi va ikkinchi qoʻlidagi telefoni biroz titradi, lekin yozuv davom etardi.

Sanjar jinsisini yopdi. Pastga — polga, tizzalab oʻtirgan, tushi surkalgan va iyagi hoʻl Dilnozaga qaradi. Uning koftasi yuqori tugmasi yechilgan, chulki tizzasiga kelib qolgandi.

— Qarz yopildi, — dedi u bosiq ovozda. — Dars tugadi.

Bahrom yozuvni toʻxtatdi. Tekshirdi — fayl saqlandi, yigirma uch daqiqa va qirq bir soniya. U qoʻlini roʻmolcha bilan artdi, jinsisini yopdi, telefonni choʻntagiga yashirdi. Sekin oʻrnidan turib, ryukzakni yelkasiga tashladi. Dilnozaga oxirgi marta qaradi — u hali ham polga oʻtirardi, qimirlamasdi, nafasi sekin titroq bilan chiqardi.

Bahrom sekin ketdi. Uning qadamlari boʻsh koridorda oʻchdi va faqat devor soatining tiqillashi, kechki nurdagi chang va polga tiz choʻkkan Dilnoza yolgʻiz qoldi.

P.S Davomi: https://t.me/ehtirosli_hikoyalaaaaaar telegram kanalida