Sukunat narxi

3-bob

Tashqarida kun hali ayni qizigan boʻlsa-da, Sattor akaning yotoqxonasi quyuq nimqorongʻilikka choʻmgandi. Eski matoning chang hidi anqib turgan toʻq qizil qalin pardalar mahkam yopilgan, yorugʻlik faqat chetlardan yupqa tasmalar boʻlib oʻtib, polga nimrang chiziqlar boʻlib tushardi. Sattor aka Eʼzozani koʻtarib kirib, sonlaridan ushlab karavotga tashladi — qoʻpol emas, lekin tashlaganida matras uning ogʻirligi ostida choʻkdi va eski prujinalar kimdir inqillagandek choʻzilib gʻijirladi. Eʼzoza orqasi bilan tushdi, sochlari turmagidan chiqib, oppoq yostiq jildi ustiga toʻkildi. U shiftga — oqligi koʻchib tushayotgan shipga tikilgancha harakatsiz yotar, biror soʻz aytmasdi.

Sattor aka devor yonidagi tumbachaga borib, chiroqni yoqdi. Karavotning har ikki tomonidagi ikkita kichik qizil lampalar yondi — xira, loyqa chiroqlar xonani quyuq pushti-qizil nurga toʻldirdi. Bu nurda teri qizargandek koʻrinardi, soyalar esa chuqur botiqlik boʻlib tushardi. Chiroqlar yoritmasdi, balki koʻzni qamashtirardi. Sattor aka ogʻir nafas olar, koʻkragi koʻylagi ostida koʻtarilib-tushardi, yuragi shunchalik tez urardiki, u buni tomogʻida his etardi. Barmoqlari tugmalarni yechayotganda titrardi. U koʻylagini yechib, yon tomonlarida choʻzilgan izlari bor oq, boʻshashgan katta qornini ochdi, soʻng kamarini yechdi, shimi va ichki kiyimini bir harakat bilan shoshilib tushirdi. Xona oʻrtasida yalangʻoch holda — koʻkragida siyrak oq sochlari va osilib turgan qorni bor vazmin oltmish yoshli erkak turardi.

Eʼzoza u tashlagan holatda yotardi. Qimirlamasdi. Koʻzlari ochiq, ammo shiftdagi yoʻq nuqtaga tikilgandi. Lablari bir chiziq boʻlib qisilgan. Qoʻllari tana boʻylab, kaftlari yuqoriga qaragan. U Chorsudagi doʻkon vitrinasiga qoʻyilgan manekendek edi — irodasiz, istaksiz, xayolsiz bir tana. U oʻylashni istamasdi. Oʻylash — his qilishni, his qilish esa ich-ichidan sinishni anglatardi.

Sattor aka karavot chetiga oʻtirdi. Matras yana gʻijirladi. U E’zoza tomonga egildi va uning yoʻgʻon barmoqlari lozimining chetini — belidagi mato tutashgan joyini ushladi. U juda sekin, xuddi nozik buyumni ochayotgandek tortdi. Lozim pastga sirgʻalib tushdi va avval oddiy, oq paxta ichki kiyimining cheti koʻrindi. Sattor aka qotib qoldi. Uning xira, suvli koʻzlari bu oq uchburchak matoga qadaldi, matoning oʻrtasi toʻq tus olgan, hoʻl, namga toʻlganini ko’rdi. Uning lablari sargʻish tishlarini ochib choʻzildi va u xirillagan ovoz bilan ogʻir nafas chiqardi. E’zozaning tanasi oʻzi oʻylashga ulgurmasidan avval javob qaytargandi. Demak, tili jim tursa-da, tanasi javob beryapti.

U lozimni pastga tortishda davom etdi va mato tushgani sari egilib, uning tanasiga lablarini bosdi — avval soniga, yumshoq, iliq teriga. Soʻng pastroqqa, tizzasiga. U uning tizzalaridan oʻpdi, soʻng boldirlariga, toʻpiqlariga tushdi va lozim nihoyat oyoqlaridan tushib, polga tushdi. Sattor aka uni bir chetga uloqtirdi.

Eʼzoza uning qarshisida faqat ichki kiyimida yotardi. Qizil lampalar nurida nam dogʻ yanada aniqroq koʻrinardi. Sattor aka kutib oʻtirmadi. Uning yoʻgʻon, ogʻir barmoqlari ichki kiyimning ikki chetini ilib, pastga tortdi. Mato teridan mayin nam tovush bilan ajraldi va u ularni tizzalarigacha, soʻng toʻpigʻigacha tushirib, yechib oldi. Ichki kiyimni yuziga yaqinlashtirib, chuqur nafas oldi — hid quyuq, iliq, ayol kishiga xos edi. Uni polga, lozim tushgan joyga otdi.

Eʼzoza yalangʻoch yotardi. Koʻzlari hamon shiftga qadalgan.

Sattor aka butun ogʻirligi bilan uning ustiga yotdi, qorni uning qorniga tushdi. U qutog’ini uning oyoqlari orasiga yoʻnaltirdi va bir harakat bilan ichkariga kirdi.

Eʼzoza xuddi elektr toki urgandek siltanib ketdi. Koʻzlari katta-katta ochildi va tomogʻidan keskin qichqiriq otilib chiqdi: «Aaa—!» Uning orqasi egildi, barmoqlari choyshabni qattiq siqdi, boʻgʻimlari oqarib ketdi. U oʻzida hech qachon bunday qattiq, qaynoq va ichkaridan kengaytiruvchi narsani his qilmagandi.

Ammo E’zozaning tanasi allaqachon unga xiyonat qilgandi. Ogʻriqqa qaramay, u buni istamagan boʻlsa ham, qutoq har bir itarishda sekin ichkariga siljirdi. Xonani nam, bir maromli tovushlar toʻldirdi va Sattor aka past, boʻgʻiq ovoz bilan inqilladi.

U oxirigacha kirdi va hansirab toʻxtadi. Uning yuzi E’zozaning yuzi tepasida edi, peshonasidan ter oqib, uning koʻkragiga tomardi. U xirillab gapirdi: «Buncha tor...»

Eʼzoza tishlarini qisdi. Koʻzlarining chetidan yosh oqdi — his-tuygʻulardan emas, balki bosimdan, ogʻriqdan. U tishlari orasidan shivirladi: «Ogʻriyapti... ogʻriyapti...»

Sattor aka toʻxtamadi. U qisqa itarishlar bilan harakatlana boshladi va boʻsh qoʻli bilan uning chap koʻkragini ushladi — siqdi, ezdi, bosh barmogʻi soʻrgʻichiga botdi. «Chida, — dedi u, — hozir koʻnikasan. Hozir menga moslashasan.»

Sattor aka tezlashishga urindi. Oldinga, ortga itarilardi. Sattor aka nafrat va rohat aralash xirilladi. U qutog’ini deyarli toʻliq chiqardi va yana oxirigacha kiritdi. Eʼzoza ingrab yubordi va oyoqlari silkinib ketdi.

Sattor aka holatini oʻzgartirdi. Chekindi, qutog’i sirgʻalib chiqdi. Sattor aka E’zozaning toʻpiqlaridan ikki qoʻli bilan ushladi — oyoqlarini keng ochdi. U yana E’zozaning ustiga tushdi va butun kuchi bilan kirdi.

«Aax—!» — Eʼzoza qichqirib yubordi va bu tovushda nafaqat ogʻriq, balki u tan olishni istamayotgan boshqa bir his ham bor edi. Uning sonlari silkinib, beixiyoriy ravishda unga javoban yarim santimetr oldinga intildi va Sattor aka buni his qildi.

Sattor aka qattiq, tez harakat qila boshladi. Har bir zarbada karavot uning harakatlari maromida gʻijirlardi, prujinalar inqillardi. Eʼzoza choyshabga, yostiqqa, havoga yopishardi — uning tanasi Sattor akaning ostida tebranardi, koʻkraklari zarbalardan chayqalardi va ogʻzidan u nazorat qilolmaydigan tovushlar: inqillashlar, xoʻrsinishlar, qisqa qichqiriqlar chiqardi.

Sattor aka harakatlanar va zarbalar orasida xirillab gapirardi. Uning teri E’zozaning yuziga, koʻkragiga tomchilardi.

Eʼzoza ortiq chiday olmadi. Uning tanasi — u nazorat qilolmaydigan, unga xiyonat qilgan tanasi — taranglashdi. Oyoqlari titradi, qorni tortildi, orqasi kamondek egildi va uning tomogʻidan oʻzi ham tanimaydigan uzun, ingichka ovoz otilib chiqdi: «Aaa— ooo— men... men ortiq chidolmayman— aaaa—!»

Uning tanasidan issiq suyuqlik otilib chiqdi. Suyuqlik qaynoq toʻlqin boʻlib uning sonlariga, choyshabga, Sattor akaning qutog’iga oqdi. Sattor aka qutog’i yanada silliqlashganini, yoʻl yanada yumshoq va kengroq boʻlib ochilganini his qildi.

Sattor aka toʻxtamadi, aksincha — tezlashdi. Endi qutoq toʻliq kirib-chiqardi. Suyuqlik choyshabga yoyilib, matoni toʻq rangga boʻyadi.

Sattor aka ichidan qaynoq toʻlqin koʻtarilayotganini his qildi va uning harakatlari uzuq-yuluq, qisqa boʻlib qoldi. U chuqur kirib qotdi va qutog’i uning ichida titray boshladi. U qattiq inqillab, butun tanasi bilan silkinib boʻshandi.

Soʻng — sukunat. Faqat ogʻir nafas olish tovushlari. Sattor aka uning ustida yotar, qutog’i hali ham ichkarida sekin kichrayib borardi. Eʼzoza suv ostidan suzib chiqqandek chuqur, tez-tez nafas olardi. Koʻzlari yumilgan. Yuzida — hech narsa yoʻq edi. Faqat boʻshliq. Ostidagi choyshab hoʻl va yopishqoq edi.

Shu lahzada eshik qoʻngʻirogʻi chalindi.

Keskin, jarangdor ovoz sukunatni pichoqdek kesib oʻtdi. Sattor aka choʻchib tushdi, qutog’i Eʼzozadan nam tovush bilan chiqdi va u karavotdan sirgʻalib tushdi. «Jim yot,» — dedi u Eʼzozaga va kiyimlarini qidira boshladi. U ichki kiyimini, soʻng shimini kiydi va eshikka yaqinlashdi — ochmasdan, koʻzini tirqishga bosdi.

Eshik ortida Nodir turardi.

Sattor aka eshikni ochmadi. U eshik ortidan, ovozi bosiq chiqishiga urinib, baland ovozda soʻradi: «Nima kerak?»

Nodirning ovozi past, shoshilinch eshitildi: «Sattor aka, uyingiz oldida oʻgʻlingizning mashinasi turibdi. Koʻrdim — Oyxon mashina ichida oʻtiribdi. Hozir kiradi.»

Sukunat. Sattor aka harakatsiz turardi, uning eshik dastasidagi qoʻli oqarib ketdi. Soʻng — qadam tovushlari eshitildi: Nodir zinalardan yuqoriga, tez, ortiga qaramay koʻtarilib ketdi.

Sattor aka eshik ortida turardi. Uning yuragi endi ehtirosdan emas, qoʻrquvdan urardi. Oyxon. Shu yerda. Pastda. Agar u kirib kelganida, barchasini koʻrganida nima boʻlardi... Sattor aka tushundi — Nodir shunchaki xabar bermadi. Nodir ogohlantirdi. Bu ogohlantirish edi.

U Eʼzozani yoniga bordi. U Sattor aka qoldirgan joyda — yalangʻoch, nam, koʻzlarini yumgancha yotardi. «Tur,» — dedi u va uning ovozi endi ehtirosli emas, quruq, buyruq ohangida, rasmiy edi. «Kiyin. Tezroq. Uyingga chiq.»

Eʼzoza koʻzlarini ochdi. Karavotga oʻtirdi. Uning harakatlari sekin, goʻyo mexanik edi. U ichki kiyimini topdi — sovuq, nam — va kiydi. Soʻng lozimini. Sattor aka unga byustgalterini uzatdi, u titrayotgan qoʻllari bilan uni taqdi. Koʻylak — uni poldan koʻtarib, unga berdi. U ko’ylakni kiyib oldi, mato qiyshiq oʻtirdi, ammo u toʻgʻrilab oʻtirmadi.

Sattor aka eshikni ochib qaradi — zinalar boʻsh edi. U Eʼzozaga bosh silkidi: «Chiq. Ortga qarama. Agar kimdir soʻrasa — ijara haqi masalasida kelgandim deysan.»

Eʼzoza chiqdi. Yalangoyoq, tuflisini qoʻlida ushlab, boʻyniga yopishgan sochlari bilan. U zinalardan koʻtarilarkan, har bir pogʻona oyoqlari orasida boʻgʻiq ogʻriq bilan aks etardi. Pastda, eshik ortida u Sattor akaning qulfni zanjirlayotganini eshitdi.Davomi bor...

P.S: Davomi https://t.me/ehtirosli_hikoyalaaaaaar telegram kanalida